ما بايد عبوديّت و اطاعت تام باشد ، رابطهء خدا با ما چگونه است ؟ و اگر رابطهء ما با خدا همچون رابطهء پيامبر و امامان با اوست ، آيا رابطهء خدا با ما نيز همچون رابطه‌اى است كه با آنان دارد ؟ اين است كه مىبينيم ما در همهء نمازهاى خود بر پيامبر و خاندان او درود مىفرستيم ، زيرا هر كه در نمازش بر آنان درود نفرستد ، به عقيدهء بيشتر مذاهب اسلامى ، نمازش باطل است . درود فرستادن به اين معنى است كه اين رابطه را مورد دقّت قرار دهيم تا از آن الهام بگيريم . زمانى كه بر محمّد و آل او درود مىفرستيم از يكسو صفت الوهيّت را به اين اعتبار كه درود ، بر آنان از بالا ، از سوى خدا ، فرومىآيد نفى مىكنيم ؛ و از سويى ديگر درود بر محمّد و آل او به سه رابطه اشاره مىدارد : 1 - رابطهء ما با اين برگزيدگان خجسته به اين اعتبار كه بر آنان درود مىفرستيم . 2 - رابطهء خدا با آنان به اين اعتبار كه خداوند سبحان دعاى ما را در اينكه به آنان فضيلت و مرتبهء بلند عطا كند ، مستجاب مىدارد . 3 - رابطهء آنان با خدا به اين اعتبار كه آنان بنده و مورد اكرام هستند . امّا در اينجا پرسشى پيش مىآيد : رابطهء درود فرستادن بر پيغمبر و آلش با دعاها چيست ؟ چرا دعا از درگاه خدا محجوب است ، مگر زمانى كه انسان بر پيامبر و خاندانش درود فرستد ؟ پاسخ اين‌است كه : كسى كه براى ديگران دعا مىكند ، خدا دعايش را اجابت مىفرمايد و همانند آن را به دو مىدهد ؛ در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است : « دعاى پنهان مسلمان براى برادرش ، رزق را به سوى خود او سوق مىدهد و بلا را از او مىگرداند و فرشته به او مىگويد : دو برابر آن براى تو باد ! » ( بحار الانوار ، ج 90 ، ص 385 )